'Hij viel van zijn standbeeld.'

Huh?
Ik bedoel:
Hij viel van zijn beeld
stand
ding
weet je wel.

Voetstuk.
Dat dus.

'Hij viel van zijn voetstuk.'

Wie viel er eigenlijk?

Die sukkel.
Ik bedoel sokkel.

Opnieuw. Het is:
'Hij viel van zijn voetstuk.' of 'Hij viel van zijn sokkel.'

Maar wie dan?
Dat standbeeld.

Kijk eens Lonely Planet: een speciale doos op zolder is toegewijd aan jou. Gaat met elke verhuizing gewoon weer mee.

Lonely Planet

Je bent voor mij meer dan een reisgids, Lonely Planet. Je bent een houvast in mijn backpackersbestaan. Mijn blauwe bijbel.

Oh. Wacht even. Zei ik 'bent'? Ik bedoel 'was'.
Want wat een desillusie had ik deze vakantie te pakken.
(en laat ik even vooropstellen, dat heeft niets te maken met dat mijn backpackersleven al tijden terug is ingeruild voor een Volvo gezinswagen inclusief dakkoffer)

Het ging deze vakantie helemaal niet goed tussen mij en mijn nieuwe Lonely Planet:

Lonely Planet

De handleiding voor mijn zwervend leven had een nieuw design te pakken; de glossy foto's hadden plaatsgemaakt voor een saai blauw/zwart binnenwerk, de index verwees maar naar een paar plaatsnamen ipv een heleboel interessante plekjes en de kaartjes van de Natural Parks waren verdwenen. Ik bleef bladeren en bladeren, tureluurs werd ik ervan. Hoe moest ik bij Natural Park Huppelepup komen? Waarom werd dat leuke idyllische strandplaatsje niet genoemd? En haar grotere zus tien kilometer verderop ook al niet? En dat boottochtje? En dat je waterschoentjes nodig hebt?

100% reviewed stond er op de cover. Dat bleek iets te grondig voor mij.

Mijn bijbel was een doolhof geworden. De teleurstelling. Alsof je grote liefde je na een jarenlange verkering ineens vertelt dat je uit elkaar bent gegroeid, terwijl je zelf daar nooit iets van gemerkt hebt. Boos propte ik de Lonely Planet helemaal onderin mijn nieuwe koffer op wieltjes (want mijn ouwe trouwe rugzak bleek beschimmeld en eigenlijk ook heel onhandig voor een megapak luiers).

En toen las ik Maaike's column, over een vakantie 'waarin je je kinderen wilt laten beleven hoe leuk je vroeger zelf op vakantie ging', met een Lonely Planet en een rugzak.

Ze schreef: Alles is tenslotte vergankelijk. En daarbij besefte ik: en ik ben geen backpacker meer.

En zo viel ik van mijn geloof, vouwde de doos met Lonely Planets dicht en schoof hem in het hoekje van de zolder. Voor ooit nog eens. Misschien.
Niet doorvertellen.

Mijn grootvader - een keurige Rooms-Katholieke schooldirecteur - heeft de wet overtreden, doelbewust nog wel.

En niemand weet ervan. Tot nu. Dit is zijn verhaal.

Het derde kind van mijn opa, een meisje, wordt geboren op 14 augustus 1936. Mijn grootvader is compleet van slag. Wat een ongelukkig moment.

Ik zal zijn probleem uitleggen.

Stel je 1936 voor in een Rooms-Katholieke gemeenschap in Groningen. Mijn opa leidt de basisschool in het dorp. Hij is daardoor een bekend gezicht *in the spotlights*, iemand die het goede voorbeeld geeft en zijn kinderen in een streng gelid houdt.

15 augustus is Maria Tenhemelopneming, een Katholieke feestdag. De dag ervoor moet er gevast worden. Op 14 augustus dus.

Mijn opa is ten einde raad: hoe moet zijn dochter nou ooit haar verjaardag vieren als er niet eens iets lekkers gegeten mag worden?

Hij wacht een nachtje. Hij kijkt nog eens in de wieg en zucht. Zet zijn hoed op, trekt zijn beste jas aan en gaat naar het gemeentehuis. Het is 15 augustus 1936 als hij de ambtenaar vertelt dat hij aangifte van een geboorte wil doen.

'Naam?' vraagt de ambtenaar, ' en naam van de ouders?'
Mijn grootvader antwoordt.
'Geboortedatum?'
'15 augustus.'
'Vanochtend?'
Mijn opa knikt. 'Heel vroeg vanochtend.'

En zo geschiedde. Mijn opa loog - na een afweging tussen zijn keurig voorbeeldschap en de liefde voor zijn kind - over de geboortedag van zijn dochter en onze familie kreeg een geheim.

Ssst. Echt niet doorvertellen hè.

Elk jaar op 15 augustus vier ik de verjaardag van mijn moeder. En altijd op 14 augustus denk ik even aan mijn opa - die ik nooit heb gekend - maar wat een held.
(en wist hij veel dat we jaren later nooit meer iets deden aan die feestdag Maria Tenhemelopening ...)


Maria Tenhemelopening